در مسیر خوشبختی گام بردارید

شایستگی‌های ما، به باوری که از خودمان داریم برمی‌گردد. یک کارآموز خوشنویسی اگر با خود بگوید: «من خوشنویس نمی‌شوم»، قطعا به این پیام‌ها که «تو میتوانی» و «تو توانایی داری» پاسخ نمی‌دهد. چرا؟ فقط به خاطر نبود باور. اینجا یک رابطه وجود دارد: هر چقدر باور قوی‌تر باشد، هر چه موانع محکم‌تری بر سر راه فرد بگذاری، محکم‌تر جلو می‌رود! «ما خودمان باید انتخاب کنیم» و «بر حسب باورهایمان به قابلیتها نزدیک یا دور می‌شویم». مادر من می‌گوید اگر ماهیگیر قلاب را بیاندازد امکان ندارد قلابش خالی برگردد مگر اینکه باور داشته باشد که خالی برمی‌گردد.

دو موضوع در زندگی هست: 1) زندگی بر مبنای دل‌مشغولی 2) زندگی بر مبنای مشغولیت‌های ذهنی. کسی که بر مبنای دل‌مشغولی زندگی می‌کند همیشه لذت می‌برد. کسی که بر مبنای مشغولیت ذهنی زندگی می‌کند، محکوم به فناست، ناراضی است، اندوهگین است، فکر می‌کند به غایتش نمی‌رسد و در خواسته‌هایش کم می‌آورد. شیوه‌ای از زندگی برای خود انتخاب کنید که بر مبنای دل‌مشغولی باشد.

«#خوشبختی، #مسیر و طی آن مسیر است». چیزی به نام مقصد برای خوشبختی وجود ندارد. وقتی به این مسئله پی ببرید نگاه شما به خوشبختی، مقطعی نیست. دیگر «#ازدواج ، بچه دار شدن، #ماشین خریدن، #شغل نان و آب دار داشتن...» را ملاک رسیدن به خوشبختی نمی‌دانید. به همین دلیل کسانی هستند که ظاهرا چیزی ندارند اما احساس خوشبختی می‌کنند. چون خود را در مسیر قرار می‌دهند.